Marc van der Chijs stond aan de wieg van Tudou.com

Editie: Januari-Februari 2012 | Tekst: | Fotografie: Mieke Meesen

Internetondernemer Marc van der Chijs (39) stond aan de wieg van tudou.com, een soort Chinese YouTube, en veroverde voor Spil Games Japan en Indonesië. Nu richt hij zijn vizier op user-generated kleding.

Marc van der Chijs

Marc van der Chijs
  • 2011-heden: Unitedstyles.com
  • 2005-2011: Spil Games Asia
  • 2004-2010: Tudou.com
  • 2003: SVP Film
  • 2002-2006: Zelfstandig consultant China Bay
  • 1999: Financial Controller voor DaimlerChrysler Northeast Asia in Beijing
  • 1996: Trainee bij Mercedes-Bez, hoofdkantoor Stuttgart
  • 1991: Business Economics/International Management, Universiteit van Maastricht

'De wereld is mijn werkterrein'

Toevallig is hij ten tijde van het interview een paar dagen in Nederland voor zijn nieuwe internetproject unitedstyles.com. We treffen elkaar in een hotel aan de Nieuwezijds Kolk in Amsterdam. “Ik kom hier al vijf jaar. Op papier ben ik inderdaad miljonair, maar dan hoef ik nog niet naar het Amstel Hotel.” Van der Chijs praat snel en vertelt veel. In vogelvlucht bespreken we zijn carrière. “Je moet ook wel geluk hebben.”

“Studenten moeten zo vroeg mogelijk met sociale media beginnen”

Wat wilde je worden toen je klein was?

“Ik wilde veel reizen, veel van de wereld zien. Ik heb als kind in het buitenland gewoond. Mijn vader was ook ondernemer. Op mijn 9de verhuisden we naar Curaçao. Dat veranderde me wel. Je ziet een andere wereld; een ander klimaat, een heel relaxed leven. Je blik wordt verruimd. Toen ik op mijn 12de terugkwam in Nederland leek alles klein en saai. Ik wilde zo snel mogelijk weg. Op mijn 15de ging ik met een uitwisselingsprogramma naar Amerika. Daar had ik het zeer naar mijn zin en ik wilde daar blijven. Ik kreeg een beurs voor de universiteit, maar mijn ouders wilden dat ik in Nederland mijn vwo zou afmaken. Toen besloot ik toch maar in Maastricht te studeren.”

“Ik nam ontslag, leerde Chinees en begon voor mezelf”

Waarom Maastricht?

“Het was een nieuwe universiteit met heel veel mogelijkheden om nieuwe dingen op te zetten. Ik heb onder meer een financieringsassociatie opgezet en veel bij studie- en studentenverenigingen gezeten. Ik zag kansen. Het was ook een hele gezellige stad. Maastricht is meer buitenland dan andere steden. Ze hebben daar de Engelstalige opleiding international management, waarvoor je ook een tijd in het buitenland zit. Achteraf een hele goede keuze, Maastricht. Twee jaar terug opende ik er het academisch jaar met een speech. Heel leuk om te doen.”

Wat heb je ze verteld?

“Hoe ze de universiteit moeten veranderen om mensen die het bedrijfsleven in gaan meer klaar te maken voor de wereld van sociale media. Studenten moeten al heel jong met sociale media beginnen. Volg zakenmensen op Twitter, kijk wat ze zeggen, probeer met ze in contact te komen. De mensen met wie ik samenwerk ken ik vaak via sociale media. Wees wel jezelf; als je je online anders voordoet, val je in de praktijk door de mand. Dat heb ik vaak meegemaakt. Universiteiten zouden ondernemerschap meer moeten stimuleren. Ik had er vroeger nooit over nagedacht, omdat ik niet wist dat het iets voor mij was. Dat vind ik nog steeds jammer. Laat zien wat het is en hoe moeilijk het is. Nodig ondernemers uit als spreker. Maak het interactief. Nu is het vooral gericht op het werken bij grote bedrijven.”

“Terug in Nederland vond ik alles klein en saai”

Je bent veel verhuisd in je jeugd. Heeft dat veel invloed op je gehad?

“Onbewust wel. Je maakt heel gemakkelijk contacten en ik voel me overal thuis. Er zijn weinig plekken ter wereld waar ik niet zou kunnen wonen. Ik moest me vroeger vaak aanpassen. Daarvoor heb je een antenne nodig. Die gebruik ik ook weer in China, waar ondernemen  toch heel anders is dan hier.”

Internetondernemer Marc van der Chijs

In 1996 begon je als international managementtrainee bij Mercedes Benz in Stuttgart. Hoe kwam je daar binnen?

“Uit 1200 kandidaten werden ongeveer 40 per jaar toegelaten. Ik was met 22 jaar de jongste en besloot het gewoon te proberen. Je moest onder meer presentaties geven. Kom ik daar, blijkt alles in het Duits te zijn! Terwijl mij verteld was dat het in het Engels zou zijn. Ik was dus totaal niet voorbereid, maar ook niet meer zenuwachtig en ben er 12 uur lang helemaal voor gegaan: in houtje-touwtje-Duits discussiëren over ingewikkelde economische onderwerpen. Na afloop was ik helemaal kapot, maar van de twaalf mensen bleef er één over en dat was ik. Als je het echt wilt, kan het. Als je er maar in gelooft. Het enige wat telt is er volledig voor gaan.”

“Ik leef twee keer zo hard als de gemiddelde mens”

Je groeide vrij snel door.  Na 3 jaar kon je financial controller worden in Canada, maar je koos dezelfde functie in China bij Daimler-Chrysler. Wat trok je?

“Het avontuur. In 2000 was China nog heel veel fietsen en bijna geen auto’s; echt pionieren. Het was soms heel zwaar, maar ik voelde me thuis. Na drie jaar China vond ik: wat Daimler kan, kan ik beter. Ik had alle luxe, maar werkte met mensen die vooral aan zichzelf dachten. Dat begon me tegen te staan. Ik kon naar Hongkong, maar heb het niet gedaan. Ik wilde wel in China blijven. Ik heb mijn baan opgezegd, ben Chinees gaan leren en voor mezelf begonnen. Ik zag zoveel kansen. Dat was in 2002. Iedereen verklaarde me voor gek. Maar ik dacht: liever een leuk leven en minder verdienen dan heel goed verdienen en geen gelukkig leven. Uiteindelijk is het beter geworden dan ik ooit had gehoopt.”

Na twee jaar consultancy met China Bay voor buiten-landse bedrijven die naar China wilden, begon je tudou.com. Dat ontstond op de race- en golfbaan?

“Ja, de huidige CEO, Gary Wang, was toen CEO van bol.com in China. En mijn vrouw was assistent van de CEO van Bertelsmann. Ik zat naast Gary tijdens de Formule 1 in Shanghai en we raakten aan de praat. We hielden allebei van golf. Ik wilde iets met podcasting, maar kon dat zelf niet. Ik vroeg hem tijdens 18 holes golf of hij dat kon. Hij stemde toe en de ochtend daarna hebben we een klein kantoortje geopend. Zes maanden later waren we van start. Een jaar later hadden we het eerste kapitaal binnen en twee jaar later het grootste internetbedrijf van China.”

 “Ik vind het leuk om dingen op te zetten, maar daarna is de lol er een beetje af”

Eind 2005 werd je benaderd door Spil Group. Hoe ging dat?

“Het was een heel klein bedrijfje in Hilversum dat nu Spil Games heet. Zij vroegen mij hen te helpen in China een website op te zetten. Tudou begon toen net te lopen. In China kun je als buitenlander geen CEO worden, dus deed ik dit project ernaast. Het liep uit op een fulltime baan. Ik heb de afgelopen zes jaar voor Spil Games activiteiten in Azië opgezet: websites, een gamestudio. In februari 2011 vond ik een Chinese opvolger en heb ik weer een stapje teruggedaan. Ik vind het leuk om dingen op te zetten, maar na een paar jaar is de lol er een beetje af.”

En nu ben je begonnen met Unitedstyles.com. Wat is dat?

“Een online fashionwebsite. Het kan heel groot worden en de modewereld veranderen. We maken user-generated fashion: mensen ontwerpen hun eigen kleding op de site. Je kunt in 3D zien hoe het eruitziet en het delen met andere mensen. We laten het maken in China en sturen het op. Het is met name voor vrouwen, maar we willen ons later ook richten op
kinder- en sportkleding.”

“Je komt in contact met mensen die je anders niet zou spreken, dat is makkelijk. Maar ik hoef geen Ferrari ofzo. Rijk zijn maakt je niet gelukkiger, ook niet ongelukkiger. Het is echt niet belangrijk voor me”

Hoe ziet jouw work-life-balance eruit?

“Werk gaat altijd door en heeft voorrang op alles. Als je dat niet doet, kun je nooit heel succesvol worden. Ik probeer wel steeds meer tijd aan mijn familie, vrouw en twee jonge kinderen te besteden. Zo hard als ik het afgelopen jaar heb gewerkt kan ik niet mijn hele leven blijven doen. Dat is niet gezond. Om te compenseren loop ik hard. Ik trek dat ook tot in het extreme door. Ik heb onlangs de marathon van New York gelopen. Je moet je pijngrens verleggen, verstand op nul. Marathons zijn alleen zwaar als je denkt dat ze zwaar zijn. Je moet het gewoon doen en niet opgeven. Ik ga altijd door. Dat werkt voor mij. Ik houd dit natuurlijk niet mijn hele leven vol. Ik leef twee keer zo hard als de gemiddelde wereldburger. Maar ik vind het leuk. Ik wil er zoveel mogelijk uit halen. Mijn vrouw is gelukkig ook een workaholic. Dat moet wel, want anders kun je niet met mij samenleven.”

Waar ben je het meest trots op?

“Op mijn familie. Toen mijn kinderen geboren werden was dat zo gaaf. Als ik ’s avonds thuiskom en ik zie mijn kinderen dan ben ik daar trotser op dan het opzetten van al die bedrijven. Zakelijk trots ben ik op Tudou. Het feit dat je een bedrijf naar de beurs hebt gebracht is toch speciaal. Ik wil het eigenlijk nog wel een keer doen. Ik weet nu dat het kan. Ik heb wel een beetje geluk gehad met de bedrijven die ik heb opgezet. Maar geluk moet je hebben in het leven.”

Denk je ooit nog terug te keren in Nederland?

“Nee, de wereld is mijn werkterrein.”